دستهای گرم تو

دستهای گرم تو

كودكان توامان آغوش خویش

سخن ها می توانم گفت

غم نان اگر بگذارد.

نغمه در نغمه درافكنده

ای مسیح مادر، ای خورشید!

از مهربانی بی دریغ جانت

با چنگ تمامی ناپذیر تو سرودها می توانم كرد

غم نان اگر بگذارد.

***

رنگ ها در رنگ ها دویده،

ای مسیح مادر ، ای خورشید!

از مهربانی بی دریغ جانت

با چنگ تمامی نا پذیر تو سرودها می توانم كرد

غم نان اگر بگذارد.

***

چشمه ساری در دل و

آبشاری در كف،

آفتابی در نگاه و

فرشته ای در پیراهن

از انسانی كه توئی

قصه ها می توانم كرد

غم نان اگر بگذارد.

کلینیک خدا

 

 به کلینیک خدا رفتم تا چکاپ همیشگی ام را انجام دهم، فهمیدم که بیمارم ...

 خدا فشار خونم را گرفت، معلوم شد که لطافتم پایین آمده.

 زمانی که دمای بدنم را سنجید، دماسنج 40 درجه اضطراب نشان داد.

 آزمایش ضربان قلب نشان داد که به چندین گذرگاه عشق نیاز دارم، تنهایی سرخرگهایم را مسدود کرده بود ...

 و آنها دیگر نمی توانستند به قلب خالی ام خون برسانند.

  به بخش ارتوپدی رفتم چون دیگر نمی توانستم با دوستانم باشم و آنها را در آغوش بگیرم.

 بر اثر حسادت زمین خورده بودم و چندین شکستگی پیدا کرده بودم ...

 فهمیدم که مشکل نزدیک بینی هم دارم، چون نمی توانستم دیدم را از اشتباهات اطرافیانم فراتر ببرم.

 زمانی که از مشکل شنوایی ام شکایت کردم معلوم شد که مدتی است که صدای خدا را آنگاه که در طول روز با من سخن می گوید نمی شنوم ...!

خدای مهربان برای همه این مشکلات به من مشاوره رایگان داد و من

به شکرانه اش تصمیم گرفتم از این پس تنها از


داروهایی که در کلمات راستینش برایم تجویز

کرده است استفاده کنم :


 هر روز صبح یک لیوان قدردانی بنوشم

قبل از رفتم به محل کار یک قاشق آرامش بخورم .

هر ساعت یک کپسول صبر، یک فنجان برادری و یک لیوان فروتنی بنوشم.

زمانی که به خانه برمیگردم به مقدار کافی عشق بنوشم .

و زمانی که به بستر می روم دو عدد قرص وجدان آسوده مصرف کنم.

 

امیدوارم خدا نعمتهایش را بر شما سرازیر کند:  

 

رنگین کمانی به ازای هر طوفان ،

لبخندی به ازای هر اشک ،

دوستی فداکار به ازای هر مشکل ،

نغمه ای شیرین به ازای هر آه ،

و اجابتی نزدیک برای هر دعا  .

 

جمله نهایی :  عيب کار اينجاست که من  '' آنچه

هستم ''  را  با   '' آنچه بايد باشم ''  اشتباه مي

کنم ،    خيال ميکنم  آنچه  بايد  باشم  هستم،   در حاليکه  آنچه  هستم نبايد  باشم .
     /  زنده یاد احمد شاملو

 

عشق ما دهکده ای است که هرگز به خواب نمی رود

نه به شبان و

                          نه به روز

و جنبش و شور حیات

یک دم در آن فرو نمی نشیند

 

هنگام آن است که دندان های تو را

                                                                 در بوسه ای طولانی

چون شیری گرم

بنوشم .

 

 

تا دست تو را به دست آرم

از کدامین کوه می باید گذشت

تا بگذرم

 

از کدامین صحرا

از کدامین دریا می بایدم گذشت

تا بگذرم

 

روزی که این چنین به زیبایی آغاز می شود

[ به هنگامی که آخرین کلمات تاریک غم نامه گذشته را با شبی که در گذر است به فراموشی باد شبانه سپرده ام ],

از برای آن نیست که در حسرت تو بگذرد.

 

تو باد و شکوفه و میوه یی , ای همه ی  فصول من !!!

بر من چنان چون سالی بگذر

تا جاودانگی را آغاز کنم .  

 

 

کیفر

در این جا چار زندان است
به هر زندان دو چندان نقب، در هر نقب چندین حجره، در هر
حجره چندین مرد در زنجیر ...

از این زنجیریان، یک تن، زنش را در تب تاریک بهتانی به ضرب
 دشنه ئی کشته است .
از این مردان، یکی، در ظهر تابستان سوزان، نان فرزندان خود
 را، بر سر برزن، به خون نان فروش
 سخت دندان گرد آغشته است .
از اینان، چند کس، در خلوت یک روز باران ریز، بر راه ربا خواری
 نشسته اند
کسانی، در سکوت کوچه، از دیوار کوتاهی به روی بام جسته اند
کسانی، نیم شب، در گورهای تازه، دندان طلای مردگان را
شکسته اند.

من اما هیچ کس را در شبی تاریک و توفانی نکشته ام
من اما راه بر مردی ربا خواری نبسته ام
من اما نیمه های شب ز بامی بر سر بامی نجسته ام .
***
در این جا چار زندان است
به هر زندان دو چندان نقب و در هر نقب چندین حجره، در هر
حجره چندین مرد در زنجیر ...

در این زنجیریان هستند مردانی که مردار زنان را دوست می دارند .
در این زنجیریان هستند مردنی که در رویایشان هر شب زنی در
وحشت مرگ از جگر بر می کشد فریاد .

من اما در زنان چیزی نمی یابم - گر آن همزاد را روزی نیابم ناگهان، خاموش -
من اما در دل کهسار رویاهای خود، جز انعکاس سرد آهنگ صبور
این علف های بیابانی که میرویند و می پوسند
و می خشکند و می ریزند، با چیز ندارم گوش .
مرا اگر خود نبود این بند، شاید بامدادی همچو یادی دور و لغزان،
می گذشتم از تراز خک سرد پست ...

جرم این است !
جرم این است !


هرگز

هرگز از مرگ نهراسیده ام   /  هرچند که دستانش از ابتذال شکننده تر باشد /  هراس من باری همه مردن در سرزمینیست که مزد گور کن از ازادی ادمی افزونتر باشد.

و همچنین

من بینوا بنده گکی سربهراه نبودم

و راه بهشت مینوی من بزرو طوع خاکساری نبود

مرا دگر گونه خدایی مبایست شایسته افرینی

که نواله ناگزیر  را گردن کج نمی کند

و خدایی دگرگونه افریدم.


ای کاش آب بودم
گر می‌شد آن باشی که خود می‌خواهی

آدمی بودن

 

 

حسرتا!

 

 

مشکلی‌ست در مرز  ناممکن. نمی‌بینی؟

 

ای کاش آب بودم ــ به خود می‌گویم ــ

نهالی نازک به درختی گَشن رساندن را

 

تا به زخم ِ تبر بر خاک‌اش افکنند

 

در آتش سوختن را ؟

 یا نشای سست ِ کاجی را سرسبزی‌ جاودانه بخشیدن

از آن پیش‌تر که صلیبی‌ش آلوده کنند

به لخته‌لخته‌ی خونی بی‌حاصل؟

 

یا به سیراب کردن ِ لب‌تشنه‌یی

رضایت  خاطری احساس کردن

 حتا اگرش به زانو نشانده‌اند

در میدانی جوشان از آفتاب و عربده
تا به شمشیری گردن‌اش بزنند؟

 

حیرت‌ات را بر نمی‌انگیزد
قابیل  برادر خود شدن
یا جلاد  دیگراندیشان؟
یا درختی بالیده ‌نابالیده را

حتی

هیمه‌یی انگاشتن بی‌جان؟

 

 

می‌دانم می‌دانم می‌دانم
با این همه کاش ای‌کاش آب می‌بودم
گر توانستمی آن باشم که دلخواه  من است.

 

آه

کاش هنوز

 

 

به بی‌خبری

 

 

قطره‌یی بودم پاک

 

از نَم‌باری

 

 

به کوه‌پایه‌یی

نه در این اقیانوس  کشاکش  بی‌داد
سرگشته‌موج  بی‌مایه‌یی.

 

یه شب مهتاب

 

یه شب ِ مهتاب
ماه میاد تو خواب
منو می‌بره
کوچه به کوچه
باغ ِ انگوری
باغ ِ آلوچه
دره به دره
صحرا به صحرا
اون جا که شبا
پُشت ِ بیشه‌ها
یه پری میاد
ترسون و لرزون
پاشو می‌ذاره
تو آب ِچشمه
شونه می‌کنه
موی ِ پریشون...


     

یه شب ِ مهتاب
ماه میاد تو خواب
منو می‌بره
تَه ِ اون دره
اون جا که شبا
یکه و تنها
تک‌درخت ِ بید
شاد و پُرامید
می‌کنه به ناز
دسشو دراز
که یه ستاره
بچکه مث ِ
یه چیکه بارون
به جای ِ میوه‌ش
نوک ِ یه شاخه‌ش
بشه آویزون...


    

یه شب ِ مهتاب
ماه میاد تو خواب
منو می‌بره
از توی ِ زندون
مث ِ شب‌پره
با خودش بیرون،
می‌بره اون جا
که شب ِ سیا
تا دَم ِ سحر
شهیدای ِ شهر
با فانوس ِ خون
جار می‌کشن
تو خیابونا
سر ِ میدونا:


«ــ عمویادگار!
مرد ِ کینه‌دار!
مستی یا هشیار
خوابی یا بیدار؟»


مست‌ایم و هشیار
شهیدای ِ شهر!
خواب‌ایم و بیدار
شهیدای ِ شهر!
آخرش یه شب
ماه میاد بیرون،
از سر ِ اون کوه
بالای ِ دره
روی ِ این میدون
رد می‌شه خندون


یه شب ماه میاد
یه شب ماه میاد.

 وطن كجاست كه آواز آشنای تو چنین دور می نماید ؟
امیدكجاست
تا خود
         جهان
                 به قرار
                            باز آید ؟
هان ، سنجیده باش
كه نومیدان را معادی مقدر نیست!
 
معشوق در ذره ذره ی جان توست
                                               كه باور داشته ای ،
و رستاخیز
            در چشم اندازهمیشه ی تو
                                                      به كار است .
در زیج جست و جو
                                 ایستاده یِ ابدی باش
تا سفر بی انجام ستاره گان بر تو گذر كند،
كه زمین
              از این گونه حقارت بار نمی مانْد
اگر آدمی
               به هنگام
                            دیده ی حیرت می گشود .
 
زیستن
و ولایت والای انسان بر خاك را
                                                   نماز بردن ؛
زیستن
 و معجزه كردن ؛
ور نه
میلاد تو جز خاطره ی دردی بی هوده چیست
هم از آن دست كه مرگ ات ،
هم از آن دست كه عبور قطار عقیم استران تو
از فاصله ی كویری میلاد و مرگ ات ؟

معجزه كن معجزه كن
كه معجزه
              تنها
                    دست كار توست
اگر دادگر باشی ؛
كه در این گستره
                             گرگان اند
مشتاق بر دریدن بی دادگرانه ی آن
                                                 كه دریدن نمی تواند. –
ودادگری
معجزه یِ نهائی است .

و كاش در این جهان
مرده گان را
                روزی ویژه بود ،
تا چون از برابر این همه اجساد گذر می كنیم
تنها دست مالی برابر بینی نگیریم ؛
این پر آزار
                   گند جهان نیست
تعفنِ بی داد است .
 
و حضور گران بهای ما
                                 هر یك
چهره در چهره ی جهان
              ( این  آینه ئی كه از بودِ خودآگاه نیست
               مگر آن دم كه در او در نگرند ) –
تو
یامن ،
آدمی ئی
            انسانی
                        هر كه خواهد گو باش
تنها
       آگاه از دست كارِ عظیم نگاه خویش -
 تا جهان
                از این دست
                          بی رنگ و غم انگیز نماند
تا جهان
           از این دست
                         پلشت و نفرت خیز نماند .
 
یكی
از دریچه ی ِ ممنوع خانه
                                  بر آن تلِ خشك خاك نظر كن :
آه ، اگر امید می داشتی
آن خشك سار
                    كنون این گونه
                                         از باغ و بهار
                                                         بی برگ نبود
و آن جا كه سكوت به ماتم نشسته
                                                    مرغی می خواند .
 
نه
 نومیدمردم را
                   معادی مقدر نیست .
چاووشی ی امیدانگیز توست
                                         بی گمان
كه این قافله را به وطن می رساند.

شبانه

اگر که بیهده زیباست شب
برای چه زیباست
شب
برای که زیباست؟-
شب و
رود بی انحنای ستارگان
که سرد می گذرد.
و سوگواران دراز گیسو
بر دو جانب رود
یاد آورد کدام خاطره را
با قصیده نفسگیر غوکان
تعزیتی می کنند
به هنگامی که هر سپیده
به صدای همآو از ِ دوازده گلوله
سوراخ
می شود؟
***
اگر که بیهده زیباست شب
برای که زیباست شب
برای چه زیباست؟

روزی ما دوباره کبوترهای ِمان را پیدا خواهیم کرد
و مهربانی دست ِ زیبائی را خواهد گرفت.


□


روزی که کم‌ترین سرود

 

 

بوسه است

و هر انسان
برای ِ هر انسان
برادری‌ست.
روزی که دیگر درهای ِ خانه‌شان را نمی‌بندند

قفل

 

 

افسانه‌ئی‌ست

و قلب
برای ِ زنده‌گی بس است.
روزی که معنای ِ هر سخن دوست‌داشتن است
تا تو به خاطر ِ آخرین حرف دنبال ِ سخن نگردی.


روزی که آهنگ ِ هر حرف، زنده‌گی‌ست
تا من به خاطر ِ آخرین شعر رنج ِ جُست‌وجوی ِ قافیه نبرم.


روزی که هر لب ترانه‌ئی‌ست
تا کم‌ترین سرود، بوسه باشد.


روزی که تو بیائی، برای ِ همیشه بیائی
و مهربانی با زیبائی یک‌سان شود.


روزی که ما دوباره برای ِ کبوترهای ِمان دانه بریزیم...


□


و من آن روز را انتظار می‌کشم
حتا روزی
که دیگر
نباشم.